كاكان بهشت ایران

بنام خدائي که لر آفريد
دلش را ز اندوه پر آفريد

غم لر غم غربت کوچ نيست
خداوند لر بره و قوچ نيست

خداحافظ اي کوچ هر سال من
خدا حافظ اي بخت و اقبال من

خداحافظ اي چشمه هاي قشنگ
خدا حافظ اي اسب و زين و تفنگ

خداحافظ اي مردم ساده پوش
خدا حافظ اي ايل پر جنب و جوش

خداحافظ اي مشک و دوغ و کره
خداحافظ اي کبک و ميش و بره

يکي ني بياهه ز کينو به مال
که سيمون بخونه کمي دي بلال

دلم تنگه سي پازنون منار
دلم تنگه سي برنو و سوزه¬وار

دلم تنگه سي مال و مشک و بهون
سي کيماس و مرداس شه نومه خون


سي اي¬خو وا ممرضا و خليل
بگردم به جست کلؤس و چويل

دلم اي¬خو برگرده او روزگار
روم مالمون پشت تنگ منار

دلم اي¬جونم بهاري بوه
همه زندگيم بختياري بوه

تو اي ايلياتي تو اي مرد کوچ
لر و ترکمن، کرد و ترک و بلوچ

تو بشنو حديث دلي مرده را
تکاپوي بغضي ترک خورده را

غريبانه در انزوا مانده ام
من از کوچ و از گله جا مانده ام

غريبيم و از غربت آزرده ايم
نفس مي کشيم از نفس مرده ايم