مردم این روستا عادت دارند که خود نان محلی به نام نان تیرکی بپزند. وجه تسمیه این نان به تیرکی این است که در پخت آن از دو تیرک چوب استفاده می شود. یکی برای اینکه خمیر را گرد و پهن کند و دیگری برای برداشتن نان از روی تابه استفاده می شود. تابه و میز کوچکی که به شکل دایره طراحی شده از دیگر ادوات پخت نان هستند. سوخت آتش زیر تابه از پشکل بزهایشان می باشد که هم به صرفه و هم تمییز و بی خطر می باشد. بعد از پخت نان ،نان ها را درون طویزه (حصیری گرد از جنس خرما) می گذارند و این نان های خشک شده تا مدت ها قابل استفاده است و بی اغراق می توان گفت اگر رطوبت به این نان نخورد تا ابد بدون فساد باقی خواهد ماند .طریقه مصرف نان هم به صورت خشک و هم به صورت تر می باشد که برای تر کردن نان از آب معمولی استفاده می شود.
میز چوبی: میزی گرد که خمیر به شکل آن در آمده و پایه های کوتاهی دارد تا پا زیر آن پهن شود.تاوه : قسمتی از سطح یک کره که از جنس آهن می باشد و گرما از خود به راحتی عبور می دهد.

ظرف خمیر: ظرفی که در آن خمیر آرد گندم را قرار می دهند و روی آن را با پارچه ای سفید و تمییز می پوشانند و تا پایان مراحل نان پختن روی خمیرها پوشیده می ماند.ظرف ارد : ظرفی که مقداری ارد در آن قرار دارد . موارد استفاده این آرد برای پاشیدن روی مچه (هویر) نان می باشد . که سطح میز را به آرد آغشته می کنند تا از چسبیدن خمیر به سطح چوبی میز جلوگیری شود.

سینی خمیر : سینی که در آن خمیرهایی که مچه شده را می چینند و کنار دست قرار می دهند.

ظرف آب شور: مقدار آب که با نمک مخلوط شده کنار دست نانوا می باشد تا موقع گرفتن مچه دست هایش به خمیر نچسبد.